Można zachwy­cić się kwiatem będąc przechod­niem...Aby zachwy­cić się je­go wnętrzem, trze­ba się przy nim zat­rzy­mać i poświęcić mu swój czas. Tak sa­mo jest z człowiekiem.

Najlep­szym przy­jacielem jest ten, kto nie py­tając o powód smut­ku, pot­ra­fi spra­wić, że znów wra­ca radość.

I weź się tu czlowieku odchudzaj ogądając takie smakolyki )))

No, Masz rację Urwis nie spodziewałam się, no chyba że to jakiś bląd haha )))

Wios­na - przyszłej je­sieni wczesną jest jaskółką, Je­sień - zwias­tu­je wiosnę - i tak w kółko. Będąż się tak przep­la­tać w kołow­ro­cie bytu Je­sienie roz­cza­rowań z wios­na­mi zachwytu.

Al­bo znaj­dziemy drogę, al­bo ją sa­mi wytyczymy.

Dro­ga do praw­dy wyb­ru­kowa­na jest paradoksami.

Do­piero zimą można po­wie­dzieć, które drze­wa są nap­rawdę zielo­ne. Do­piero kiedy wieją prze­ciw­ne wiat­ry, można po­wie­dzieć, czy człowiek al­bo kraj jest od­ważny i nieugięty.

Zi­ma jak tros­ka, długo trwa, a la­to jak szczęście, mi­ja chwilą.

Dziec­ko może nau­czyć do­rosłych trzech rzeczy: cie­szyć się bez po­wodu, być ciągle czymś zajętym i do­magać się - ze wszys­tkich sił - te­go, cze­go pragnie.

Ko­bieta le­piej ro­zumie dziec­ko niż mężczyz­na, ale psychicznie mężczyz­na jest bar­dziej po­dob­ny do dziecka.

Bądź jak ptak, który, gdy siada na gałęzi zbyt kruchej, czu­je, jak spa­da, lecz śpiewa da­lej, bo wie, że ma skrzydła.