Mówiła: Nie chcę Cię widzieć! A szu­kała Go wzro­kiem na ulicy... Mówiła: Nie myślę o Tobie! A nie było chwi­li, by te­go nie robiła... Mówiła: Nie odbiorę! A z nadzieją cze­kała na ko­lej­ny telefon... Mówiła: Nie tęsknię! A co dzień przeglądała wspólne zdjęcia... Mówiła: Nie kocham Cię! ...I tak stała się oszus­tem dla włas­ne­go serca.

Cen­trum miasta, a głucha cisza... Za­biega­ni ludzie, cza­su na słowa nie mają.

Uważaj by pat­rze­nie tyl­ko w jed­no drze­wo nie stało się po­wodem two­jego upad­ku z pot­knięcia o korze­nie in­ne­go .

Jes­teście jak dwie krop­le wo­dy - z po­zoru iden­tyczne, ale w jed­nej jest roz­puszczo­na od­ro­bina so­li, a w dru­giej kryształek cukru...

Byłam ty­siącem słów, które uno­siły się wszędzie z wiat­rem i echem od­bi­jały się o skały. Przy To­bie, tak nag­le, w pół zda­nia stałam się tylko...szeptem.

Naj­le­piej pa­lić za sobą wszys­tkie mos­ty do złych miej­sc i nieod­po­wied­nich ludzi, by w chwi­lach słabości nie było którędy powrócić.

Jak byłam mała marzyłam o ry­cerzu na ko­niu z wiel­kim zam­kiem, a te­raz po pros­tu pragnę mieć przy so­bie człowieka, który po­kocha mnie tak sa­mo moc­no jak ja jego...

Cza­sem zdarza się, że pes­tka słoneczni­ka, która jest w is­to­cie naj­większa i naj­le­piej przyp­ra­wiona, oka­zuje się być pus­ta w środku.

Po­daruj ko­biecie bu­kiet róż, a po cza­sie za­pom­ni o podarunku. Muśnij jej po­liczek dłonią, a po la­tach będzie wspo­minać ten gest.

Po­kuta, po­piół wzmac­nia oczekiwanie nie tyl­ko na Wiel­ka­noc, ale przypomina, by dob­rze wy­korzys­tać śmier­telne bytowanie...

W moim ogrodzie, gdzie czas leniwy Powolną strugą płynął wytrwale, W moim ogrodzie, gdzie jeszcze nigdy, Tak dawno słów przyjaznych parę.

Pustynia jest jak kapryśna kobieta i bywa, że czasem otumania mężczyzn.