Kompozycja piękna. W pewien sposób wabi ciężarem doświadczeń z przeszłości. Lokomotywa kusi oko swym wdziękiem, pomimo szarości.

Czterolistna? Zabobony! / Szczęście i zwykła przyniesie. / Spójrz z każdej strony, / Kolory (życia) nowe naniesie.

Inną percepcję człowiek by miał, / Choć nie taką jaką pierwotnie chciał: / Tęcza wciąż dostępna, / W odcieniach szarości ponętna. / Miast barw wielu widzianych naraz / Odwieczny porządek w zamian za hałas, / NIE!, Chaos wszechobecny! / Uśmiech nie równy łzom, to konflikt odwieczny. / Metamorfozie nie uległby i cel istnienia (śmierci nakaz): / Ostatnie tchnienie, odtwarzane wspomnienia (życia zakaz)...

Bez miłości nie ma szacunku, tak samo jak bez szacunku nie ma miłości... Puste bywa również nie tylko miejsce. Są jeszcze słowa. ;)

Korzeń z ziemi Tobie wyrwałem, / Ty mi przyniosłaś kwiata. / Pokazałaś, że w ciele robota trwałem, / Zaś zawsze byłem częścią świata.

Popłynąłem nie w tę stronę, / Czy Pani nadal czeka? / Okaże się czy nie utonę, / Czy też pochłonie mnie rzeka.

Dziecko nie powinno mieć (używać) broni. Z drugiej strony - powinno umieć się bronić.

Muzyka. / Kadr ognisty. / Skrzypce. / Talent czysty.

Jak zwykle przepiękna kompozycja.

Oto jak zmienił się obraz na przestrzeni lat. Wyobrażano sobie faceta z butelką przy gębie, teraz często bywa na odwrót.

Gdy uderza moc do głowy, / Świat przestaje być kolorowy.

"Dobre, dobre, stary."