Jeszcze jeden zakochany "kundel".

Niby żurawie w tańcu uniosły się ku niebu w zachwycie, śpiewając Bogu pieśń chwały, za dane sobie życie.

Wypisz, wymaluj jakby twórczość Tatiany N.

Dla picu, czy wygody przyciągnął ktoś ten fotel jak najbliżej wody?

Nieźle, nieźle - czy to test na wytrzymałość, czy na zmęczenie materiału?

Drzewka owocowe pokryły się bielą niby strojne panny młode na swoim weselu.

Kwiaty na gałązkach rozchylają pąki, przyfrunęła wiosna nad sady, nad łąki.

O, to chyba taki koci szef. Też lubi z ukrycia mieć wszystko na oku:)

Żyj tak jak chcesz, wciąż ucz się żyć, z rytmem swej duszy nawiąż nić, sam jesteś sobie panem. Więc póki w nas ten serca czas, niech szumi nam zielony las, zielone myśli w głowie miej, marzenia rozśpiewane.

Te wyrosły nad samą wodą, by zachwycać się swoja urodą.

Już przynieśli suknię z welonem, bukiet ślubny z róż ułożony, pantofelki na tańce czekają i brak tylko tu przyszłej żony.

"Trzeba mi wielkiej wody, tej dobrej i tej złej, na wszystkie moje pogody, niepogody duszy mej, trzeba mi wielkiej drogi wśród wiecznie młodych bzów, na wszystkie moje złe bogi niebogi z moich snów."