Więc kiedy zdradzasz dziś - giń bez chwały! Nie łez ci dłużnym, lecz urągowiska! Czuję w wnętrznościach twych duch struchlały, I w oczach twoich ogień już nie błyska; Focjonów słuchać chcesz smutnej rady... Więc tylko Baru powstajesz cień blady.

Miałaś przewodnią być gwiazdą ludom I na sąd wielki wieków wyprowadzić Zastęp czarniawy tej, co dziś trudom Wolnych poświęceń zdoła już poradzić, Grakchów zabitych sen w czyn zamienić I ludzkość złotą jutrznią opromienić!..

a dla meczami twych - wzgardę czuję, Bo ty frymarczysz krwią twą, Messalino! Wierna przeszłości tej, co cię truje, Gdy pokolenia całe bez czci giną, Pod tryumfalny wóz zawleczona, Gotowaś upaść liktorom w ramiona.

O precz mi z drogi tej! - Ja nie mogę Płatnych służalców zwykłą iść koleją; Ja widzę hańby znak, w oczach trwogę, Ręce, co światu pogrozić nie śmieją: Więc rzucam gniewu krzyk i wściekłości I grobu twego znieważam świętości!

Mamże jak Narcyz stać, wdzięczny sobie, I roznamiętniać się odbitym cieniem? Grobu niesławę czcić na twym grobie, Schlebiać ci tylko łzami i cierpieniem, I gdy ci mieczów brak, nieść ci róże, Co na Cezarów więdnieją purpurze?

Dałem ci żywot mój - to nie wiele! Żywotów takich tysiąc dziś przepada; Dałem ci miłość mą, o aniele! Lecz cóż z miłości, co jak łez kaskada Kołysze ucho twe w takt i pieści, A w strofie życia piorunów nie mieści?...

Anielskie śpiewają chóry W gwiaździstym błękitów morzu, Wśród nocnej ciszy, przy łożu Sennej natury. Śpiewają tej biednej ziemi, Co wiecznie w świeżej żałobie Jak matka płacze na grobie Za dziećmi swemi.

Z ust twoich pijąc słodycz róż, Z pragnienia umrzeć by trzeba, Ich ogień wstrząsa światem dusz I pali najwyższe nieba. A któż z śmiertelnych może znieść Twą piękność w całym rozkwicie? Kto może oddać tobie cześć I jeszcze zachować życie?

Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił, W daleki odbiegł świat, I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił Zabrany marzeń kwiat. Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza, Posępny grobu cień; Serce się jeszcze zrywa i rozpacza, Szukając jasnych tchnień. Ale na próżno uciszyć się lęka I próżno przeszłość oskarża rozrzutną... Cięży już nad nim niewidzialna ręka -Ach, jak mi smutno!

Dziś tylko... wielką jest damą, Strojną bez miary: Ma pałac z herbem nad bramą, Kaprysy spełnia mąż stary; Ale już nie jest tą samą, Znikły, ach! czary.

Nie wiem, dlaczego złożyła Berło liliowe I na koronki zmieniła Swoje korony tęczowe. Wiem, że Arkadia straciła Swoją królowę.

Gdy zbrojna ruszyła w pole Wraz z wojskiem swojem, Wszystko spełniało jej wolę; Słynęła w świecie podbojem I mnie zabrała w niewolę Nad jasnym zdrojem.