Są ludzie, którzy roz­siewają światło. I są ludzie, którzy wszys­tko zaciemniają. Autor: Phil Bosmans

A to łobuz z tego Twojego psiaka.

To miło, że dodane zdjęcie poruszyło duszę :) Tati, ja też takie lubię :) A tak na marginesie uwielbiam figurki aniołków i mam ich troszkę :)

Tati dziękuję :)

Życie spytało śmierci: - Dlaczego ludzie kochają mnie a nienawidzą Ciebie? Śmierć odpowiedziała: - Ponieważ Ty jesteś pięknym kłamstwem a ja bolesną prawdą. /z Internetu/

Czy wszys­tko po­zos­ta­nie tak sa­mo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki od­wykną od do­tyku moich rąk, czy suk­nie za­pomną o za­pachu mo­jego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dzi­wić się mo­jej śmier­ci – za­pomną. Nie łudźmy się, przy­jacielu, ludzie pog­rze­bią nas w pa­mięci równie szyb­ko, jak pog­rze­bią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszys­tkie nasze prag­nienia odejdą ra­zem z na­mi i nie zos­ta­nie po nich na­wet pus­te miej­sce. Na ziemi nie ma pus­tych miej­sc. - Halina Poświatowska

Jakże często praw­dziwą war­tość człowieka wy­rażają po­tok szcze­rych łez i pa­mięć o nim po je­go śmier­ci niż pus­te ok­laski w życia czas.../torpeda10/

Jest taki dzień w roku. Kiedy refleksja w serce się wkrada, deszczowy zazwyczaj i zimny dzień...1-ego listopada. To taki czas zadumy, modlitwy nad zmarłych duszami. Choć ICH już nie ma wśród nas kochamy nadal, więc pamiętamy.(...) Kiedy już opuszczam bramy cmentarza zmarłe dusze żegnam powoli. Nie proszę Boga o życie, ale mam nadzieję że za rok tu przyjść mi pozwoli. - Orchidea

W dniu Zaduszek, W czas jesieni, Odwiedzamy bliskich groby, Zapalamy zasmuceni Małe lampki - znak żałoby. Światła cmentarz rozjaśniły, Że aż łuna bije w dali, Lecz i takie są mogiły, Gdzie nikt lampki nie zapali. - Władysław Broniewski

A choć ich życia płomień zgasł, To myśli o nich Są przecież w nas. (...) - Maria Czerkawska

Ciszą cmentarną ukołysani, z dala od życia i znoju, dobiwszy wreszcie cichej przystani, odpoczywają w pokoju. /fragm. wiersza Zaduszki/ Autor: Elżbieta Daniszewska

Dla tych Którzy odeszli W nieznany świat, Płomień na wietrze Kołysze wiatr. Dla nich tyle kwiatów Pod cmentarnym murem I niebo jesienne U góry. Dla nich Harcerskie warty I chorągiewek gromada, I dla nich ten dzień - Pierwszy dzień Listopada. - Danuta Gellnerowa