Jest na świecie je­den zawód, jed­no je­dyne po­wołanie – być dob­rym dla dru­giego człowieka.

Bo nie trze­ba sta­wać na po­dium by wyg­ry­wać - często sam udział w za­wodach jest już zwycięstwem.

Pośród wiat­ru mie­rzwiące­go nasze włosy bieg­niemy na oślep ku szczęściu, które­mu na imię Miłość i Przy­jaźń... Pa­miętaj jed­nak, iż zwy­cięstwo w tych za­wodach sa­mo nie przyjdzie...

Można dać bar­dzo dużo i ser­ce zra­nić, a można bar­dzo ma­lut­ko i ser­ce roz­ra­dować, jak­by skrzydła ko­muś przy­piąć do ramion.

Bo­gatym ten, które­mu miłość wtu­la się w ra­miona, choć dłonie ma puste.

To, cze­go nie ogar­niamy umysłem, trze­ba cza­sem objąć ramieniem.

Kiedy pod pos­ta­cią codzien­ności jest szczęście, uśmiech wewnętrzną siłą, a miłość rodziną... Z taką siłą po­kona się wszystko.

I kocham także wie­czo­ry, kiedy z fi­liżanką her­ba­ty w ręce, odpływam... Unosząc się po­nad codzienność.

Tyl­ko praw­dzi­wa miłość jest w sta­nie zre­zyg­no­wać ze swo­jej nieśmier­telnej wie­czności, by żyć z ukochaną osobą w sza­rej codzienności...

Chodzi o to, by w zwykłej codzien­ności, w jej bez­gra­nicznej sza­rości, dos­trzec bar­wy tak sta­ran­nie przez los ukryte.

Codzien­ność nie mu­si być ko­loro­wa. Sza­rość ma też swój urok, bo gdy­by codzien­nie było kolorowo to nie cze­kałbyś na lep­szy dzień...

Sa­mot­ność tak jak wiatr może przejść do części codzien­ności. Prob­lem po­jawia się zaw­sze, gdy wieje za bardzo.