Życie ludzkie niczym wik­li­nowy koszyk, wy­maga cza­su i cier­pli­wości, łamie to znów na­gina się pod na­porem ciężaru codzienności...

Przy­jaciel - brat­nim duchem ot­wartym na łzy Twej duszy, niezastąpionym w niesieniu brze­mienia codzienności...

Is­tnieje ktoś, kto jak tęcza pod­czas deszczu na­daje bar­wy mo­jej sza­rej codzien­ności, lecz jest równie nieu­chwyt­ny. Mi­mo to, lu­bię tęczę.

Mądrości nie ce­men­tują ster­ty książek, lecz sy­tuac­je ok­raszające codzienność...

W płat­kach róży za­pisuję miłość swoją…i tkam z nich dy­wan byś nig­dy nie po­raniła stóp swoich w wędrówce naszej codzienności…

Żyj tak, aby Two­ja codzien­ność codzien­nością się nie nudziła.

Je­sień to po­ra ro­ku, w której występu­je wios­na ja­ko stan umysłu.

Miłość - naj­przy­jem­niej­sza cho­roba psychiczna jaką znam.

Na­tura jest sa­ma w so­bie piękna, a my ze wszys­tkich sił chce­my ją upiększyć po swojemu.

Na­tura cza­su - nie obiecu­je jut­ra. Jest nad wy­raz czy­tel­na. Ma czas. Do os­tatniej two­jej kropli krwi.

Praw­dzi­wym pa­miętni­kiem pi­sanym przez życie jest nasza pamięć.

Pot­ra­fię cofnąć sie w cza­sie. Siadam wy­god­nie w fo­telu I... Wlączam Mo­je Wspomnienia.