Każdy ra­nek da­je szansę na to, by wie­czo­rem móc po­wie­dzieć: to był szczęśli­wy dzień.

Sa­mot­ność i ból to nau­czy­ciele. Dają czas i zro­zumienie. Po nich przyj­dzie nadzieja i wdzięczność za co­kol­wiek, co nie boli.

Praw­dzi­wa miłość nie wyczer­pu­je się nig­dy. Im więcej da­jesz, tym więcej ci jej zostaje.

Nie liczy się wiel­kość czy ce­na znicza, lecz pa­mięć jaką darzy­my tych, którzy od nas odeszli...

Wśród gór jes­teś ka­mykiem, który każdy drep­cze, lecz gdzie in­dziej głazem, które­go wiel­kość podzi­wiają wszyscy.

Roz­miar miłości to wiel­kość, która nie mieści się w głowie - - tyl­ko w sercu.

Cza­sem le­piej jest wyb­rać trud­niej­szą drogę, by gdy doj­dziemy do ce­lu jeszcze bar­dziej do­cenić je­go wielkość.

Wiel­kość człowieka mie­rzy się tym, na ile pot­ra­fi zło za­mieniać w dob­ro. Nie narze­kać, nie roz­pa­mięty­wać. Prze­mieniać zło w dobro.

Zdro­wie nig­dy nie do­pisze tym, którzy co dzień do­pisują so­bie no­we dolegliwości.

Szczęściem jest po­siada­nie dużej, kochającej, dbającej i bar­dzo blis­ko ze sobą związa­nej rodzi­ny - ty­le, że w in­nym mieście.

Je­sień po­woli nas do­gania. Spa­dające liście, deszczo­we zim­ne dni i je­sien­na chan­dra. Zim­ne ran­ki, po­połud­nia i dnie w dłoni z kub­kiem gorącej kawy. Na wszys­tko przychodzi czas i pora.

je­sien­ny wiatr kar­tki przew­ra­ca w ka­len­darzu roz­biera drze­wa z liści