Ko­biety pot­ra­fią iść da­lej do przo­du z pełną gracją, na­wet ze złama­nym obcasem.

Iść skrzydło w skrzydło z marze­niami, na­wet gdy nie będą mogły latać...

Is­tnieje pra­wo, które z obo­wiązkiem win­no iść w parze… To pra­wo do Życia, ofiaro­wane wszys­tkim nam w darze.

Bo to właśnie Miłość przesłania nasze życie wszys­tki­mi ko­lora­mi tęczy , a gdy się kończy żyje­my , jak we mgle .

Słońce wciąż zmienia drogę Którą do nas powraca Choć co­raz mniej światła a zawsze nas ozłaca

Miłość jest jak mgła, która zasłania nam cały świat, abyśmy mog­li jeszcze bar­dziej kochać.

La­ta lecą niczym pta­ki na niebie Życie z cza­sem cho­wa skrzydła swe

Smu­tek roz­proszy się jak słońce wsta­nie. On jest jak mgła.

Po­ran­na ro­sa, mgła, krop­la deszczu, łza..

Ze wspom­nieniami, uczu­ciami jak z mgłą al­bo się unoszą al­bo opadają.

Smu­tek jest jak mgła…osacza nas z każdej stro­ny byśmy nie widzieli nicze­go po­za nim.

Choć jest ta­ka miłość niewidzial­na, jak słońce, co za­wisło za mgłą nies­pełnienia...