Praw­dzi­wa miłość, to ta­ka, która roz­pa­la ogień w ser­cu i da­je uko­jenie duszy.

na ławie jest ob­rus, więc wykładam kawę, żeby było czar­no na białym

Cza­su i miłości nie da się zatrzymać ale tyl­ko miłość nig­dy się nie kończy

Myśli są jak ocean. Wys­tar­czy jed­na chwi­la by wzburzyć je­go gładką taf­le i stworzyć fa­le w których pogrążymy się, tonąc.

Je­sienią, liście się żółcą i czerwienią.

Wszys­cy ma­my je­den księżyc, jed­no słońce, jedną ziemię, a pot­ra­fimy kłocić się o mi­liony mo­net i mi­liar­dy banknotów.

Błędy człowieka szlachet­ne­go są jak zaćmienie Słońca lub Księżyca. Wszys­cy je widzą.

Miłość bez wza­jem­ności jest jak owoc wy­pełniony goryczą...

Sens życiu na­daje je­dynie miłość, której owo­ce przy­pomną światu o naszym istnieniu.

Praw­dzi­we szczęście to owoc wielu chwil tru­du i prze­ciw­ności znoszo­nych w samotności. Naj­większym osiągnięciem człowieka jest dos­trzeżenie w od­po­wied­nim mo­men­cie je­go is­kier­ki i od­da­nie się wi­rowi zapomnienia...

Tyl­ko czy­ny wy­magające cier­pli­wości dadzą owo­ce o sma­ku radości.

Uczu­cia są jak rośli­ny: jeśli ich się nie pod­le­wa wiedną i umierają ... ... pod­le­wa cho­ciażby łza­mi wspom­nień ... ale pod­le­wane tyl­ko wspom­nieniami nie roz­kwitną, nie wy­dadzą owoców, zmienią się w chwasty