By­wa że dłonie są ra­zem, a myśli i ser­ca daleko.

Nie zmienisz wiat­ru , ale zaw­sze możesz us­ta­wić żagiel.

W żag­le mych poczy­nań wicher życia wciąż jeszcze dmie Płynę więc, choć często już nie wiem jak i nie wiem gdzie…

Nie można za­pom­nieć jak sie kocha. Miłość to uczu­cie, a nie wiedza.

Cza­sami strach sta­nowi os­trzeżenie. To jak­by ktoś położył ci dłoń na ra­mieniu, mówiąc: Nie idź dalej.

Strach ma wiel­kie oczy. Mi­mo to nie naj­le­piej przez nie widzi, sie­dział za blis­ko ludzi strachliwych. Te­raz mu­si no­sić oku­lary korekcyjne.

Małe gwiaz­dy były zbyt wy­god­ne by przy­być na­ziem­ny­mi środ­ka­mi.Duże gwiaz­dy po­konał strach przed wul­ka­nicznym pyłem.Tyl­ko przy­jaźń uniosła się na skrzydłach od­wa­gi i swoim blas­kiem rozświet­liła niebo nad piękną,pogrążoną w smut­ku pol­ską krainą.

la­to z nos­talgią od­chodzi na rok od­da­je je­sieni pałeczkę a ja szep­czę na uszko latu zos­tań jeszcze troszeczkę

Kamrat- Harold- Magic (medzik)

Wiarą zbu­duje­my most, po drodze spot­ka­my nadzieje, która po­może nam dojść do pięknej czys­tej Miłości.

By dojść do źródła, trze­ba płynąć pod prąd.

Nasze położenie na tej Ziemi wygląda osob­li­wie, każdy z nas po­jawia się mi­mowol­nie i bez zap­rosze­nia, na krótki po­byt bez uświado­mione­go celu. Nie mogę nadzi­wić się tej tajemnicy...