Pier­wsza miłość jest tak piękna i wiel­ka, że za­pamiętu­jemy ją na całe życie.

Każda ko­bieta jest piękna, kiedy czu­je się szczęśliwa.

Jeśli mu­zyk spędza bez­senne no­ce tworząc wiel­kie dzieła, jest to piękna bezsenność.

Piękny nie ten co pięknie mówi, ale ten który swoim ges­tem in­ne­go człowieka nie studzi.

To nie piękno świad­czy o war­tości człowieka, lecz cha­rak­ter i wza­jem­ne zro­zumienie

Cza­sami w kad­rze nasze­go życia zos­ta­je uchwy­cone uni­kal­ne wewnętrzne piękno in­nych ludzi..

Ma­gię łąki nie tworzy je­den kwiat ale cała roślin­ność połączo­na zgodą w cu­dow­nym pięknie wzrastania. War­to tą zgodę prze­lać na ludzką łąkę by w wza­jem­nej ak­ceptac­ji swoich wad i różnic roz­wi­jać się obok siebie jak piękne kwiaty w ziem­skiej wędrówce ku radości.

W źdźble tra­wy od­na­lazłem sens is­tnienia…w prze­latującym mo­tylu od­kryłem wrażli­wość swo­jej duszy…w człowieku miłość uka­zała mi swo­je piękno

Ko­bieta przys­tro­jona w suk­nie ema­nuje blaskiem. Piękna jest zaś wte­dy, gdy ubiera się w codzien­ność dnia a blask nie gaśnie.

Miłość kpi so­bie z rozsądku. I w tym jej urok i piękno.

Za­nim pos­ta­nowisz zam­knąć księgę swo­jego życia, spróbuj naj­pierw ot­worzyć swoją duszę dla ko­goś, choćby ano­nimo­wo... zas­koczy cię, ile jest jeszcze piękna, którym możesz za­pisać niez­liczoną ilość pus­tych stron...

I zno­wu dzień, Ko­lej­ny po­ranek słońcem wita Znów wieje wiatr i deszczyk mży Ra­dość znakomita