Re­li­gia jest po­mos­tem do świata po­zaz­mysłowe­go i każdy kto kul­ty­wuje miłość, na­wet nie po­myśli inaczej ...

Szczęście jest jak prze­lot­ny deszcz w słoneczny dzień lip­co­wy, który na­daje życiu tęczo­we ko­lory. I cała ma­gia w tym, że nig­dy nie wiesz, kiedy Cię zaskoczy…

Ko­lor oczu ma­luje nam na­tura, ale to miłość ok­rasza je ma­gią i blaskiem.

Po­ranną mgłą nad­ciągnęły wrzosy la­to odchodzi

Wrzosów kobierce Spa­dają z drzew kasztany Dzieci jesieni

Przy­jaźń jest czys­ta jak po­ran­na ro­sa na tra­wie, która nig­dy nie wys­chnie og­rze­wana ciepłymi pro­mieniami słońca.

Po­ranną mgłą nad­ciągnęły wrzosy la­to odchodzi...

I znów się zaczną je­sien­ne zmory... późne po­ran­ki i chłod­ne wieczory... a suche liście chod­ni­ki pokryją drze­wa swą na­gość przed zimą odkryją.

By­wają ta­kie dni, kiedy cie­szy mnie na­wet smak po­ran­nej kawy.

Kwiat po­ranną rosą ob­le­wa swe płat­ki, człowieka umysł budzi kąpiel po­zytyw­nych wspomnień...

Leśna po­lana, a dróżek wiele kwiaty wokół, tra­wy zieleń

Praw­dzi­wa miłość jest wte­dy, gdy na­wet jeśli Cię coś bo­li to bez za­waha­nia wyb­rałabyś te­go sa­mego człowieka.