Wspom­nienia budzą się. Gdy pachnie deszczem, gdy pokój wy­pełnia nasza ulu­biona piosen­ka, gdy śpiewa pod niebem ptak.

Bez we­sołych oczu uśmiech jest nic niewarty.

Człowiek w słuchawkach Sa­mot­ność koi mu­zyką. Dźwięki które słyszy Wy­pełniają pus­tkę w je­go sercu...

Cza­sem trze­ba po­malo­wać wszys­tko ko­lorową kredką żeby cho­ciaż połowa smutków zniknęła..

Ko­loro­wo może być na­wet w deszczo­wy dzień, wys­tar­czy ot­worzyć jakąś ciekawą książkę.

Jed­ni widzą wszys­tko w ko­loro­wych bar­wach, a in­ni w od­cieniach sza­rości, lecz nie za­pomi­naj­my, że sza­ry to też kolor.

Op­ty­mis­tka,która uk­radła pęk ko­loro­wych ba­lonów, aby za­bar­wić sza­re uli­ce życia...

Czas nie leczy ran, tyl­ko przyz­wycza­ja do ich noszenia pa­kując w ko­loro­wy ple­cak nadziei na lepsze.

To co w marze­niach wy­daje nam się piękne i ko­loro­we w rzeczy­wis­tości może oka­zać się zu­pełnie szare...

Codzien­ność nie mu­si być ko­loro­wa. Sza­rość ma też swój urok, bo gdy­by codzien­nie było kolorowo to nie cze­kałbyś na lep­szy dzień...

Często gdy jes­teśmy za­kocha­ni, sza­ra rzeczy­wis­tość wy­daje nam się bar­dziej kolorowa.

Bo gdy się uśmiecham... Świat wy­daję się bar­dziej kolorowy...