Uczu­cia po części są jak po­ry ro­ku, budzą do życia, grzeją ser­ce, złocą myśli i mrożą krew w żyłach..

Po­ry ro­ku mają w zwycza­ju od­wie­dzać siebie nawzajem.

Po nit­kach marzeń z ba­biego la­ta dot­rzeć na bal uczuć tańczących w ryt­mie naszych bijących serc. Cza­sem war­to zacze­kać na te chwi­le by później móc wspo­minać ich czar.

Na­wet jeśli pośród mi­liona mi­liardów ka­mieni zna­lazłbyś je­den diament, to uwierz, że warto. Dla te­go jed­ne­go właśnie warto.

Cza­sami war­to wszys­tko pos­ta­wić na jedną kartę, a po­tem... po­tem trze­ba wygrać.

Pier­wsza miłość może być naj­piękniej­szym wspom­nieniem życia.

Nig­dy nie wal­cz o przy­jaźń, o praw­dziwą wca­le nie trze­ba, a o tą fałszywą nie warto.

Cza­sem wchodzi się dru­gi raz do tej sa­mej rze­ki. Ale wte­dy masz już pew­ność, że nie uto­niesz, bo na ple­cach niesiesz koło ra­tun­ko­we zwa­ne doświad­cze­niem. War­to podjąć ryzyko.

Sa­mot­ność, to miej­sce, które war­to od­wie­dzić, ale nie war­to tam zos­tać na dłużej.

War­to trzy­mać się właści­wego kur­su, aby w podróży, jaką jest życie, sto­sować się do dro­gow­skazów włas­ne­go serca.

War­to nie tyl­ko pa­miętać, ale wie­dzieć, że oso­ba blis­ka nasze­mu ser­cu jest więcej war­ta niż ty­siące zwykłych znajomych.

Up­rzej­me spoj­rze­nie i uśmiech znaczą często więcej, niż uda­na rozmowa.