Na­wet gdy­byś dał człowieko­wi wszys­tkie wspa­niałości świata, nic mu nie po­może jeśli nie ma przy­jaciela, które­mu mógłby o tym powiedzieć.

Z przy­jacielem nie muszę jechać jed­nym autobusem. Wys­tar­czy, że wy­siądziemy na tym sa­mym przystanku.

Sa­mot­nie przechodzę przez park wsłucha­na w roz­koszny wiat­ru takt

Trzy­mając się za ręce idziemy par­ku aleją ... mając nadzieję, że za 40 lat cho­ciaż może nie będzie już par­ku, to nasze ręce sple­cione będą na­dal lo­sem wspólnych przeżyć ...

Spa­ceru­jemy po ścieżkach życia, w par­ku roz­maitych drzew.

Na każdej drodze, którą podążasz, zo­baczysz ka­mienie, o które możesz się pot­knąć… a może wys­tar­czy cza­sem przys­tanąć i posłuchać mądrości ich istnienia.

Cza­sem do­piero na skrzyżowa­niu człowiek zaczy­na zas­ta­nawiać się - dokąd idzie... /Władysław Grzeszczyk/

War­to za­palić znicz i przys­tanąć na chwilę nad gro­bem, o którym nie pa­mięta nikt.

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Szczęście znaj­dują ci, którzy mądrze zain­westo­wali w cierpliwość.

Mu­zyka pot­ra­fi uleczyć ra­ny, których nie uleczył czas. Je­dynie mu­zyką sięgam do zbłąka­nych myśli, daw­ne przeżywam sny

Mu­zyka może tak cicho grać, a tak dużo powiedzieć.