Mu­zyka nie jest dla mnie je­dynie uko­jeniem. Znaj­duję w niej prze­de wszys­tkim zro­zumienie i siłę do wal­ki, której tak często brakuje.

By­wają dni,które nie pachną słońcem,są burzo­we i zachmurzo­ne.W ta­kie dni spróbuj przy­wołać nadzieję uśmie­chem.Wznieś się po­nad zmar­twienia.Kłopo­ty wys­taw za ok­no,niech wiatr je uniesie wy­soko i za­bie­rze w dal.

Każdy z nas dry­fuje po swoim włas­nym oceanie. I szu­ka szczęścia we włas­nym nieszczęściu. Gu­bi się mi­liony ra­zy by od­na­leźć się ten je­den raz.

Marze­nia są jak żag­le na oceanie życia, lecz bez wiary i wiat­ru zos­taną je­dynie be­zużytecznym płótnem...

Na­wet na naj­większym oceanie łez znaj­dzie się mała wy­sep­ka szczęścia .

Miłość…niczym dwa żag­lowce płynące oceanem w ma­gicznej poświacie zachodzące­go słońca…i nie wiek, ani uro­da ją sca­la, ale piękne dusze, wspólne marze­nia i niosąca fala.

Gdy­byśmy idąc przez życie, nie kiero­wali się żad­ny­mi za­sada­mi,to tak jak­byśmy wyb­ra­li się w podróż po morzu, łódką bez wioseł i kompasu...

Nadzieja jest jak tęcza, oma­mia oczy swą pięknością i in­tensyw­nością barw, po czym nag­le znika.

A po burzy wyj­dzie słońce z kra­watem w ko­lorze tęczy.

Marze­nia są jak chmu­ry - nieosiągal­ne, niez­niszczal­ne. Wszys­tko może się zdarzyć, więc cza­sem dob­rze jest... pomarzyć.

Myśli są jak chmu­ry, cza­sem pie­rzas­te i lek­kie, cza­sem ciężkie i burzo­we - kształtują po­godę ducha.

Księżyc od­bi­ja blask oczu za­kocha­nych, co w osob­nych tęsknią oknach...