Każdy człowiek jest jak Księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie po­kazu­je nikomu.

Gwiaz­dy nig­dy nie są na wy­ciągnięcie ręki. Są nies­kończe­nie od­ległe, to oz­nacza ból, który człowiek od­czu­wa, spoglądając na nie w górę. To de­likat­ne rwa­nie w głębi serca.

Cza­sami wys­tar­czy jed­no słowo by uśmiech zgasł, jed­no po­danie ręki by wskrze­sić nadzieję i jed­no spoj­rze­nie by zro­zumieć wszystko.

Praw­dzi­wego piękna nie ogar­niesz wzro­kiem- mu­sisz je uj­rzeć ser­cem... Wznieść się nad ho­ryzont ziem­skich doznań.

Płakać z płaczącym, to ul­ga w cierpieniu.

Ludzkie łzy to z jed­nej stro­ny wy­raz og­ro­mu cier­pienia, lecz z dru­giej także ul­ga. Ra­zem z łza­mi wypływa cier­pienie, by zro­bić miej­sce na nową, ko­lejną falę bólu. Inaczej ból przes­tałby się w nim mieścić.

Praw­dzi­wi mis­trzo­wie życia, to ci, którzy pot­ra­fią śmiać się z siebie.

Ser­ce ra­dos­ne ma to do siebie, że prze­lewa ra­dość na twarz, tworząc ta­ki cud, ja­kim jest szcze­ry uśmiech.

Piękno nie chodzi w parze z blichtrem, dla­tego cza­sami sa­mot­ność ma ra­dos­ny uśmiech.

Uśmiech by­wa ak­tem męstwa, smu­tek to słabość i pos­ta­wa zbyt wy­god­na. Być ra­dos­nym i dob­rym, kiedy świat jest smut­ny i zły, to do­piero odwaga.

Cza­sami wys­tar­czy jed­no słowo by uśmiech zgasł, jed­no po­danie ręki by wskrze­sić nadzieję i jed­no spoj­rze­nie by zro­zumieć wszystko.

Nig­dy nie jest zbyt późno by stać się lep­szym człowiekiem... Na dob­ro, czas zaw­sze jest odpowiedni...