Każdy dzień to od­ro­bina życia: każde prze­budze­nie, to od­ro­bina na­rodzin, każdy po­ranek, to od­ro­bina młodości...

Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy.

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Ta­ka na­tura człowieka... marzy, by dot­knąć chmur - przed deszczem ucieka.

To śmie­szne jak czas z nas drwi. Jak gra z na­mi w ber­ka. Ucieka co tchu, za­bierając nam naj­piękniej­sze chwi­le, a my nie pot­ra­fimy go złapać...

Wspa­niały gi­tarzys­ta Nie mu­si mieć naj­droższej gitary, by wszys­cy go podziwiali.

Wo­bec śmier­ci wszys­cy jes­teśmy równi... Nieważne czy biedak czy bogacz... Młody, sta­ry... Śmierć za­bie­rze nas wszystkich....

Kiedy wszys­cy Cię opuszczą ja będę przy To­bie. Two­ja wier­na to­warzyszka- Samotność.

A po grze czy to pionek czy król, wszys­cy wra­cają do te­go sa­mego pudełka....

Miłość to par­tia kart, w której wszys­cy oszu­kują: mężczyźni, by wyg­rać, ko­biety, by nie przegrać.

Nie wszys­cy pot­ra­fią mówić o uczuciach, dla­tego piszą, śpiewają, ma­lują, tańczą...

Ta cze­kola­da tak ład­nie się do mnie uśmiecha. I każda ko­lej­na kos­tka będzie tą os­tatnią, prawda?