...bo życie trze­ba przeżyć tak, by spoglądając w lus­tro móc wciąż się do siebie uśmiechać.

Los uśmie­cha się do człowieka gdy zechce, lub śmieje się z niego, gdy te­mu nie jest do śmiechu.

Nie sztuką jest uśmie­chać się, gdy w życiu wszys­tko idzie dob­rze.Sztuką jest od­na­leźć uśmiech, gdy nic się nie układa..

Zaw­sze uśmie­chaj się do życia, prze­cież kiedyś mu­si się zrewanżować!

Brzask po­ran­ka przy­nosi pro­mienie światłości i uka­zuję się ja­ko bra­ma ot­wierająca wid­nokrąg świata. Od­kry­ty blask pot­ra­fi wręcz olśniewać ob­ja­wiając is­tniejącą gra­nice między Niebem i Ziemią. Od Ciebie za­leży czy ją przekroczysz.

Światło i cień nie mają wy­raźnej granicy. Uważaj, bo kiedyś możesz się nie­chcący zna­leźć po złej stronie.

Lus­tro jest gra­nicą, za którą kry­je się strach przed własną twarzą.

Człowiek przez całe życie jest podróżnikiem. Błądzi w swoim świecie poz­nając swo­je granice.

Pięknem życia jest zwykły uśmiech na twój wi­dok, oso­by z którą prze­mie­rzasz tą samą drogę.

Ser­ce z bliz­na­mi kochać też potrafi.

Krop­la w morzu pot­rzeb może kiedyś być na ty­le is­totna, że będziesz jej szu­kał w sto­gu siana…

Męczeństwo ser­ca czy­ni je god­nym ra­ju. Pod je­go tchnieniem ot­wiera się dusza, na­sycając ściśle strzeżoną tajemnicą.