To co wczo­raj było złem dziś jest po­wodem do śmie­chu i odwrotnie

Niedob­rze być za­pat­rzo­nym w cel, bo wte­dy nie wi­dać drogi.

Scho­dy życia mają czte­ry stop­nie: dzieciństwo, młodość, doj­rzałość i sta­rość. Wchodząc nie wiesz na którym stop­niu zat­rzy­ma się Twój krok. By­lebyś tyl­ko każdy przeżył dobrze.

Cza­sem chcesz popędzić czas, jak szyb­kiego ko­nia, by do przo­du gnał, a cza­sem chcesz zat­rzy­mać czas, uwiązać przy budzie jak psa.

Gdy stoisz na łące, to czy myślisz, że otacza się cisza? Wsłuchaj się w na­turę, a zo­baczysz, że dookoła jest pełno życia... (zat­rzy­maj się i posłuchaj ser­ca - może właśnie w tym mo­men­cie ma Ci coś ważne­go do powiedzenia)...

Choć raz roz­wiązać sznu­rowadła marzeń i zat­rzy­mać biegnący czas.

Piękno górskiego stru­mienia, to nie tyl­ko je­go szmer czy czys­ta, życiodaj­na wo­da,…ale też różno­rod­ność ka­myków…jed­ne są ko­loro­we in­ne sza­re a jeszcze in­ne niczym gwiaz­dy od­bi­jają każdy pro­myk słońca…Wszys­tko to ja­ko całość sta­nowi piękno, przy którym można się zat­rzy­mać i zachwy­cić

...Człowiek ty­le jest wart, ile po­siadaną wiedzą pot­ra­fi wesprzeć, ...­resow­nie pomóc, w słab­sze­go od siebie wlać moc, a może, zat­rzy­mać, by nie spadł z krawędzi życia...

Uczuć uwol­nionych z ser­ca nie tak łat­wo zatrzymać.

Młodość zachłan­nie wy­rywa kar­tki z ka­len­darza życia... Je­sień naszych dni prag­nie je tam zatrzymać...

Można zachwy­cić się kwiatem będąc przechod­niem...Aby zachwy­cić się je­go wnętrzem, trze­ba się przy nim zat­rzy­mać i poświęcić mu swój czas. Tak sa­mo jest z człowiekiem.

Do miłości długa dro­ga. Przez kałuże łez, gąszcze nadziei, pus­tko­wia smut­ku. A na końcu cze­ka cie ona, jedyna.