Naj­większe szczęście to iść i iść, i mieć nad sobą błękit­ne niebo.

Upa­dek z błękit­nych obłoczków na sza­ry chod­nik rzeczy­wis­tości bo­li, cho­ler­nie boli.

Codzien­nie siadam na fo­telu z błękit­nych chmur i roz­myślam jak mogę uni­ces­twić swoją bezradność.

Na­wet na błękit­nym niebie rozświet­lo­nym przez słońce, możemy wciąż dos­trzec cień księżyca pełen wspomnień.

je­sien­ne wiat­ry wieją tak niechętnie huśtawką nas­trojów ser­ca kołyszą

Bo wys­tar­czy się uśmie­chnąć szczerze żeby zachmurzo­ne niebo było błękitne.

`Po błękit­nym niebie nie tyl­ko suną pta­ki, ale i również ludzkie marzenia.

Szczęście jest jak pro­mień słońca na twarzy.Muśnie i znika..

Te łzy więzione pod po­wieką naj­więcej nas pieką. Jan Sztaudynger

Gdy wyruszysz.. nie za­pom­nij parasola.. bo nig­dy nie wiesz w, którym mo­men­cie Two­jego życia, spad­nie deszcz..!

Przy­jaciele są jak pa­rasol - bez Nich nasze życie moknie.

Pa­rasol nie chro­ni od łez, tak dob­rze bez niego jest... Bo le­piej nie wie­dzieć co spływa Ci z rzęs...