Dla człowieka, po­dob­nie jak dla pta­ka, świat ma wiele miej­sc, gdzie można od­począć, ale gniaz­do tyl­ko jedno!

Z Miłością jest jak z pogodą... Raz świeci Słońce,a raz pa­da deszcz...

Miłość jest wte­dy, kiedy chcesz z kimś prze­zywać wszys­tkie czte­ry po­ry ro­ku. Kiedy chcesz z kimś uciekać przed wiosenną burzą pod osy­pane kwieciem bzy, a la­tem zbierać z tym kimś ja­gody... i pływać w rze­ce. Je­sienią ro­bić ra­zem po­widła i uszczel­niać ok­na przed wiat­rem. Zimą - po­magać przet­rwać ka­tar i długie wie­czo­ry, a jak już będzie zim­no, roz­pa­lać ra­zem w piecu.

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Gdy kochasz nie uciekaj, nie wy­cofuj się, bądź... Nie zat­rzy­muj się w pół dro­gi, bo to za da­leko dla serca.

Ta­ka na­tura człowieka... marzy, by dot­knąć chmur - przed deszczem ucieka.

Nieważna gru­bość por­tfe­la, nieważne luk­su­sy człowieka, Gdy po­gar­dzi in­nym, gdy się doń ucieka...

Bojąc się ry­zyka, ucieka­my od szczęścia. Bojąc się łez, ucieka­my od uśmie­chu. Bojąc się upad­ku, na­wet nie próbu­jemy wstać.

Jeśli chcesz nap­ra­wić świat, naj­pierw mu­sisz przyj­rzeć się so­bie i zmienić się. Zacznij od te­go gościa, które­go widzisz w lus­trze [...].

Człowiek jest wte­dy naj­szczęśliw­szy, kiedy do­koła siebie widzi to, co no­si w so­bie samym...

W ob­co­waniu z przy­rodą jest coś piękne­go i niesa­mowi­tego. W jej obec­ności za­pomi­nasz o wszys­tkich prob­le­mach, cie­szysz się tym co widzisz wokół siebie, na­pawasz swo­je oczy pięknym wi­dokiem i wyczu­lasz się na piękno stworzo­nego świata.

Nic tak nie mo­tywu­je , jak no­wy dzień roz­poczęty z dużą dawką optymizmu.