Świat jest jak pięknie przyoz­do­biona sa­la. Wszys­tko jest go­towe do przyjęcia, bo­gac­two wszel­kich możli­wych dos­wiad­czeń wy­pełnia przes­trzeń, jed­nak do­piero kiedy ktoś zacznie tańczyć, bal zaczy­na się naprawdę.

Miłość jest pięknem,ale tyl­ko wte­dy gdy jest szcze­ra,praw­dzi­wa i pełna uczuć .

Ko­biety to gwiaz­dy wokół których krążą planety. Ty­mi pla­neta­mi są mężczyźni, którzy żyją blas­kiem ich piękna.

W każdej ko­biecie jest ty­le piękna, ile stać po­win­no mężczyznę, by zaw­sze pot­ra­fił to w niej odkrywać.

Trze­ba się cie­szyć z te­go co się ma. To bar­dzo ważne. Choćby się miało od­ro­binę, zaw­sze to będzie nies­kończe­nie więcej niż nic.

Zaw­sze trze­ba po­dej­mo­wać ry­zyko. Tyl­ko wte­dy uda nam się pojąć, jak wiel­kim cu­dem jest życie, gdy będziemy go­towi przyjąć nies­podzian­ki ja­kie niesie nam los.

Miłość nie jest jak rachu­nek, który trze­ba ure­gulo­wać, nie da­je nicze­go na kre­dyt i nie chce słyszeć o rabatach.

Kiedyś w końcu znajdę kred­ki, który­mi po­maluję mój sza­robu­ry świat, umeb­luję go ciepłem i przy­jaźnią, śmie­chem, ra­dością, bez­troską; po­wiet­rzem, którym będę od­dychać będzie muzyka.

Cza­sem trze­ba po­malo­wać wszys­tko ko­lorową kredką żeby cho­ciaż połowa smutków zniknęła..

Bez mu­zyki, która go oz­da­bia, czas jest tyl­ko nudną pro­duk­cją ter­minów i dat, za które trze­ba płacić rachunki.

Trze­ba śmiać się nie cze­kając na szczęście, bo go­towi jesteśmy um­rzeć nie uśmie­chnąwszy się ani razu.

Nie wys­tar­czy po­kochać, trze­ba jeszcze umieć wziąć tę miłość w ręce i prze­nieść ją przez całe życie.