Przez życie trze­ba przejść z god­nym przym­rużeniem oka, dając tym sa­mym świadec­two niez­na­nemu stwórcy, że poz­na­liśmy się na ka­pital­nym żar­cie, ja­ki uczy­nił, po­wołując nas na ten świat.

Z po­godą to jak z hu­morem, właści­wie nig­dy nie wiado­mo, kiedy się zmieni i do ja­kiego stopnia.

Ludzie wierzą, że aby od­nieść suk­ces trze­ba wsta­wać wcześnie. Otóż nie - trze­ba wsta­wać w dob­rym humorze.

Nie trze­ba być za­raz su­per op­ty­mistą, ale dla te­go, kto widzi wszys­tko tyl­ko w czar­nych bar­wach, słońce zachodzi już o poranku.

Każdy może współczuć cier­pieniom przy­jaciół, lecz trze­ba mieć wspa­niały cha­rak­ter, by móc cie­szyć się po­wodze­niem przyjaciela.

Ten, kto bied­ny i szczęśli­wy, jest bo­gaty, że bar­dziej nie trzeba.

Na początku miłości trze­ba chodzić bar­dzo os­trożnie, do­piero później można się puścić pędem przez po­la pros­to w objęcia ukocha­nego, kiedy ma się pew­ność, że nas nie wyśmieje, jeśli się potkniemy.

Naj­prościej jest wyjść i trzasnąć drzwiami, nie przed­sta­wiając żad­nych ar­gu­mentów. Lecz w końcu trze­ba wrócić. A prob­le­my ot tak nie znikną, a mogą przyb­rać gor­szą postać.

Każdy cza­sami mu­si się wypłakać. Nie wstydź się tego.

Zaw­sze trze­ba działać. Źle czy dob­rze, okaże się później. Żałuje się wyłącznie bez­czyn­ności, niez­de­cydo­wania, wa­hania. Czynów i de­cyz­ji, choć niekiedy przy­noszą smu­tek i żal, nie żałuje się.

Dom nie jest by­le ja­kim po­mie­szcze­niem, za który tyl­ko płacisz rachun­ki. Dom to miej­sce w którym masz kochającą rodzinę, która dba o siebie nawza­jem, da­je bez­pie­czeństwo i jest przys­ta­nią dla Twoich przyjaciół.

Miłość to cu­dow­ny kwiat jeśli o niego dbasz to go masz