Niemożli­we staję się możli­wym, kiedy do swe­go życia do­damy szczyptę od­wa­gi i porządną garść optymizmu.

Rodzi­my się z krzy­kiem. Z bun­tem do­ras­ta­my. W sza­lonym pędzie życia gu­bimy po­nad miarę cen­ne pe­rełki cza­su, ści­gając marze­nia niedościgłe, chwy­tając chwi­le nieuchwytne...

Cho­roby są po to, by nam przy­pomi­nać, że nasz kon­trakt z życiem może być w każdej chwi­li unieważniony.

Miłość to siła, która niero­zer­walnie łączy, spa­ja w jed­no i nie poz­wa­la wy­powiadać słów, które tak bar­dzo ludzi dzielą. Bo miłość to niemożność wyob­rażenia so­bie życia bez tej oso­by.

Naj­piękniej­sze chwi­le przeżywa­my wte­dy, kiedy do­wiadu­jemy się, że ktoś nas kocha.

Życie jest krótkie, więc łam za­sady: wy­baczaj szyb­ko, całuj po­woli, kochaj szczerze, śmiej się bez opa­mięta­nia i nig­dy nie żałuj nicze­go, co wy­wołało uśmiech na two­jej twarzy.

Może wiem naj­le­piej dlacze­go tyl­ko człowiek pot­ra­fi się śmiać: tyl­ko on cier­pi tak bar­dzo, że mu­siał wy­naleźć coś ta­kiego jak śmiech.

-Płakałaś? -skąd wiesz? -roz­ma­zał Ci się smu­tek pod oczami....

Jest ci źle? Nie po­wiem ci: hej, uśmie­chnij się, daj spokój, nie war­to płakać. Płacz ile chcesz, po­myśl tyl­ko, czy warto.

Są ta­kie oczy, nie poz­na pan po nich, że płakały. Wys­tar­czy je ot­rzeć. A są ta­kie, że płacz długo w nich stoi, na­wet gdy daw­no płakały.

Nie zro­zumie Cię ten co ki­wa głową, ale ten co nie raz płakał z Tobą.

Zat­rzy­mać czas. Przecze­kać wszys­tko w swo­jej głowie. Za­pom­nieć złe la­ta życia. Uwol­nić się od trosk