Gdy w po­wiet­rzu poczu­jesz duszącą woń me­lan­cho­lii, niezwłocznie zaap­li­kuj so­bie garść en­dorfin uk­ry­tych w tab­liczce czekolady.

Wy­bierając drogę właściwą dla siebie nie kieruj­my się dro­gow­ska­zami lecz ro­zumem i sercem.

Bo na życiowej drodze spo­tyka­my al­bo małe ka­myczki al­bo głazy , które trze­ba ja­koś przes­koczyć. Tak jest bez różni­cy ja­ki kieru­nek wskaże nam życiowy drogowskaz.

Jeśli miłość niesie światło, to niech będzie pra­widłowym dro­gow­ska­zem życia.

żad­ne re­guły, dro­gow­ska­zy nie zastąpią i nie zwal­niają od myślenia

Złą drogę poz­na­my po tym, że nie będzie na niej drogowskazów...

War­to trzy­mać się właści­wego kur­su, aby w podróży, jaką jest życie, sto­sować się do dro­gow­skazów włas­ne­go serca.

Los codzien­nie sta­wia nas przed dro­gow­ska­zami,każąc nam wy­bierać jedną z wielu dróg. Gu­bimy się,przew­ra­camy po­nieważ nie pot­ra­fimy korzys­tać z ma­py jaką pod­su­wa nam życie

Cza­sem pot­rze­ba kil­ku słów, by do­cenić czyjąś mądrość. Cza­sem pot­rze­ba jed­ne­go spoj­rze­nia, by wie­dzieć cze­go się chce. Lecz zaw­sze pot­rze­ba og­romnej od­wa­gi, by spoj­rzeć w oczy i po­wie­dzieć tych kil­ka słów.

Uśmie­chem, jeśli tyl­ko zechcesz, spra­wić możesz, że słońce przed­rze się przez najgęstrze chmu­ry smut­ku na czyimś niebie.

Pot­ra­fić się uśmie­chnąć kiedy ktoś nas kry­tykuję to sztu­ka, sztu­ka człowieka poczciwego.

Ma­ma to miękkie ręce. Ma­ma to me­lodyj­ny głos, to chucha­nie na uderzo­ne miej­sce. Ma­ma to sa­mo dob­ro i sa­ma przy­jem­ność. Coś, co dob­rze jest mieć w każdej chwi­li życia koło siebie, dookoła siebie, gdzieś na horyzoncie.