Kiedy człowiek jest za­kocha­ny, uka­zuje się światu ta­kim, ja­kim po­winien być zawsze.

Wiej­ski kra­job­raz, skąpa­ny w pur­pu­rowych pro­mieniach zachodzące­go słońca. Jeszcze tyl­ko chwi­la i niebo przyw­dzieje sza­firową zasłonę rozświet­loną blas­kiem mi­liona gwiazd...

Cza­sem trze­ba podjąć się długiej wędrówki na szczyt, zo­baczyć piękne kra­job­ra­zy pod sto­pami, aby zro­zumieć, że praw­dzi­we piękno kry­je się w dru­gim człowieku, w je­go uśmie­chu, głosie i oczach. To właśnie w nim jest naj­więcej blasku.

Wyjść nap­rze­ciw trud­nościom. Zmie­rzyć się z otaczającym nas światem. Wi­tać dzień z uśmie­chem. Wszys­tko tak błahe, ale jak trud­ne do wy­kona­nia w pojedynkę.

Sztuką szczegóły życia zauważyć. Sztuką wie­dzieć, że życie ze szczegółów się składa. A naj­większą sztuką zmie­rzyć się i z ty­mi na­gor­szy­mi szczegółami.

Nadzieja jest dob­rym śniada­niem, lecz kiep­ską wieczerzą.

Cza­sem chcesz popędzić czas, jak szyb­kiego ko­nia, by do przo­du gnał, a cza­sem chcesz zat­rzy­mać czas, uwiązać przy budzie jak psa.

Z dnia na dzień narze­kamy na wleczący się czas. Do­piero gdy mi­nie tydzień, miesiąc, rok jes­teśmy w szo­ku jak szyb­ko gna do przo­du i jak wiele chwil stra­ciliśmy bezpowrotnie.

Z przo­du są ci, którzy do tyłu się nie oglądają.

Pielęgnuj swo­je marze­nia. Trzy­maj się swoich ideałów. Masze­ruj śmiało według mu­zyki, którą tyl­ko ty słyszysz. Wiel­kie biog­ra­fie pow­stają z ruchu do przo­du, a nie ogląda­nia się do tyłu.

Gdy uśmiech ot­wiera drzwi duszy, to słowa cza­sami nie są już potrzebne...

Szu­kaj­my szczęścia w każdej chwi­li nasze­go życia, by nie za­pom­nieć jaką przy­jem­nością jest mieć uśmiech w oczach. To, że stra­ciłeś/łaś nadzieję na lep­sze jut­ro nie znaczy, że lep­sze jut­ro nie nadejdzie.