Ro­sa po deszczu, która za­nika pod wpływem pro­mieni słonecznych jest jak cier­pienie które za­nika wraz z na­dejściem miłości

Naj­niebez­pie­czniej­sze są dob­rze zna­ne dro­gi. To na nich tra­cimy czujność.

Do nieba są dro­gi, do piekła autostrady.

... życie jest jak górskie dro­gi... ... biegnące szczy­tami, choć trud­ne i męczące, ma­ja piękne i da­lekie wi­doki...

Dąż wyt­rwa­le w kierun­ku urzeczy­wis­tnienia swoich marzeń... na ko­niec dro­gi zro­zumiesz, że war­to było iść.

Ma­py nasze­go życia prze­cinają dro­gi in­nych osób, los spra­wia, że na za­wiłych ścieżkach spo­tyka­my pok­rewne dusze ...

Nie wszys­tko złoto, co się świeci i nie każdy skarb mu­si błyszczeć jak złoto, by móc naz­wać go drogim.

Cza­sem za­miast dro­gi, po­win­no się od­na­leźć osobę, która ją wskaże.

W życiu są dwie dro­gi: Dro­ga do do­mu i dro­ga pro­wadząca w świat.

Le­piej błądzić szu­kając sa­memu dro­gi niż ciągle o nią py­tać innych.

Są dwie dro­gi, aby przeżyć życie. Jed­na to żyć tak, jak­by nic nie było cu­dem. Dru­ga to żyć tak, jak­by cu­dem było wszystko.

Cza­sami zwykła kar­tka pa­pieru wy­wołuję niez­wykłe wspomnienia.