War­to zaw­sze zacho­wać kul­turę, na­wet jeśli roz­ma­wia się z gburem. Bo na­wet cham, mi­mo swej na­tury, nau­czyć się może od nas kultury.

Ko­lor oczu ma­luje nam na­tura, ale to miłość ok­rasza je ma­gią i blaskiem.

Człowiek nie jest bo­gaty tym, co po­siada, lecz tym, bez cze­go z god­nością może się obejść.

Każdy człowiek na świecie, na­wet w cier­pieniu kocha życie.

Sa­mot­ność tak jak wiatr może przejść do części codzien­ności. Prob­lem po­jawia się zaw­sze, gdy wieje za bardzo.

Ser­ce człowieka jest jak ptak zam­knięty w klat­ce ciała...

Każdy wo­jow­nik światła zra­nił ko­goś, ko­go kochał.

Bez­sku­tecznie sta­rasz się do­gonić wiatr, spo­koj­nie on kiedyś też ustanie.

Poez­ja jest niez­mie­rzo­nym oceanem ludzkich myśli i przeżyć. Dry­fują po nim ga­leony miłości i fre­gaty tęskno­ty, które nie poz­wa­lają roz­winąć żag­li małym jachtom wypływającym z por­tu dy­dak­ty­ki. A prze­cież to niejed­nokrot­nie piękniej­sze okręty.

A w ser­ce mo­je wstąpił wiatr I tam on za­mie­szkał i szumi.

Każdy wo­jow­nik światła mówił "tak", kiedy chciał po­wie­dzieć "nie".

Wy­pat­rując przychyl­nych wiatrów łatam po­cięty żagiel sztor­mową zawieruchą.