W kra­ju kwitnące­go ra­ju i kwitnącą wiśnię znajdziesz.

Gałązki wiśni otu­lone ciepłem słów bez przer­wy kwitną

Wyjście ku dru­giemu człowieko­wi to jak­by ot­warcie ok­na na świat...

Szum po­toku, po­ryw wiat­ru, krop­la deszczu spływająca... Aby dos­trzec Je­go działanie w otocze­niu na­leży przes­ta­wić włas­ne fa­le

Smu­tek to naj­dziw­niej­sze z uczuć: czy­ni nas bez­radny­mi. Jest jak ok­no ot­warte wbrew naszej wo­li – przy nim można tyl­ko dy­gotać z zim­na. Z cza­sem jed­nak ot­wiera się rzadziej i rzadziej, aż wreszcie całko­wicie sta­pia się z murem.

Gdy tak po­nuro za ok­nem to i człowieko­wi ja­koś tak smut­niej.

Tęskno­ta po­budza myśle­nie, ot­wiera sze­roko ok­na wspom­nień by rozświet­liły za­kamar­ki nies­po­koj­nej duszy

Każdy ma swo­je ok­no na świat Widzi przez nie tyl­ko to,co chce zobaczyć

Ot­wierając miłości drzwi zo­bacz czy ok­no zam­knięte, żeby jej nie wywiało.

By­wają dni,które nie pachną słońcem,są burzo­we i zachmurzo­ne.W ta­kie dni spróbuj przy­wołać nadzieję uśmie­chem.Wznieś się po­nad zmar­twienia.Kłopo­ty wys­taw za ok­no,niech wiatr je uniesie wy­soko i za­bie­rze w dal.

pokój może mieć tyl­ko jed­no ok­no, ale zaw­sze kil­ka widoków...

Księżyc od­bi­ja blask oczu za­kocha­nych, co w osob­nych tęsknią oknach...