Praw­dzi­wy przy­jaciel jest dra­biną, po której wspi­namy się gdy dot­knęliśmy już dna.

będąc wciąż kołem ra­tun­ko­wym, sa­mi zaczy­namy tonąć...

Człowiek mu­si mieć poczu­cie wol­ności, świado­mość te­go, że może wyjść, krzyknąć, trzasnąć drzwiami, biec z wiat­rem i pod wiatr.

Przy­jaciel jest jak... koło ratunkowe... Nie wy­ciągnie Cię z morza łez ale poz­wo­li ut­rzy­mać się na powierzchni...

Wiatr wziął mnie na ręce i zos­ta­wił w sa­mym cen­trum moich prob­lemów. Ale ich roz­wiązań, nies­te­ty, już nie przywiał…

Le­piej jest iść przez życie pchając swój wózek, niż jechać czyimś zap­rzęgiem w ka­recie o pozłaca­nych, lecz kwad­ra­towych kołach.

Zjawa Przem­knęła obok bez­sze­les­tnie niczym wiatr Nie sposób złapać ni zo­baczyć Je­dyną możli­wością poz­na­nia czy doz­na­nia Jest czu­cie sobą obec­ności da­nej

W mro­ku odmętach snują się smut­ne, czar­ne zjawy. Do domów swych wchodzą bez ra­dości w sercach, I bez ra­dości codzień z nich wychodzą w świat.

Znów wra­ca zja­wa mi­nione­go miej­sca, które kiedyś oder­wałam od is­tnienia, jak­bym wie­rzyła, że nap­rawdę można wśliz­gnąć się w szcze­linę oka, że w mi­gawkę wpa­da pro­myk i wy­pala już na zaw­sze ślad

Stojący obok człowiek był jak zja­wa, bla­dy i czar­ny anioł stróż, który wyłonił się z ciem­ności, aby ją uratować.

Sen­na zja­wa położyła na jej po­wieki opuszki palców.Wiel­kie drzwi ot­worzyły się.Przez­roczys­te mo­tyle la­tające koło głów i ko­loro­we po­wiet­rze,mącą w głowie.Wszys­tko jest nor­malne lecz nicze­go nie ro­zumiem.Dos­tałam ka­mieniem w głowe i na­dal szybuję.

myślę, że miłość to tyl­ko zja­wa, która na­wie­dza i dla za­bawy od­chodzi, w roz­paczy kochanków myjąc włosy.