myślę, że miłość to tyl­ko zja­wa, która na­wie­dza i dla za­bawy od­chodzi, w roz­paczy kochanków myjąc włosy.

Podróżujesz pośród niebios mar Nie chcesz spros­tać wyob­rażeń zjawie Zagłębiasz się w jej głębo­ki żar Nies­te­ty jes­teś tyl­ko na ja­wie

Wo­lała nie obudzić się ze snu, choć dręczyły ją koszma­ry, zja­wy sen­ne. Ale w rzeczy­wis­tości było gorzej.

...wiatr nie za­wieje w two­je żagle jes­li nie wyp­ly­niesz na sze­rokie wody...

Być wol­nym to poczuć w so­bie wiatr, które­mu do­tychczas sta­wiało się opór.

Miłość nie jest skar­bem, który się po­siadło, lecz obus­tron­nym zobowiązaniem.

Cza­sem wchodzi się dru­gi raz do tej sa­mej rze­ki. Ale wte­dy masz już pew­ność, że nie uto­niesz, bo na ple­cach niesiesz koło ra­tun­ko­we zwa­ne doświad­cze­niem. War­to podjąć ryzyko.

To właśnie ona rzu­ca mi koło ra­tun­ko­we, gdy zaczy­nam to­pić się we włas­nych myślach o niej.

Ma­ma to miękkie ręce. Ma­ma to me­lodyj­ny głos, to chucha­nie na uderzo­ne miej­sce. Ma­ma to sa­mo dob­ro i sa­ma przy­jem­ność. Coś, co dob­rze jest mieć w każdej chwi­li życia koło siebie, dookoła siebie, gdzieś na horyzoncie.

Na­wet, gdy znaj­du­jesz się pod wo­zem to jeszcze nie tra­gedia…dopóki pod­trzy­mują go koła…

W najgłębszej sa­mot­ni na­wet wiatr wieje Ci w oczy.

Nieje­den człowiek chciałby uciec tam, gdzie szczęście trzy­ma nadzieję za rękę, a wiatr me­lodię miłości nuci.