Wiesz jak się gra w szachy... cza­sami trze­ba poświęcić jakąś figurę!

Przeg­rać to można par­tie w szachy, ale nie wal­ke o włas­ne życie.

Wspom­nienia to je­dyny skarb ja­ki posiadam. Mogę pow­ra­cać do nich no­torycznie mając pew­ność, że nikt ich mi nie ukradnie. Bo pa­mięć to dar i przekleństwo.

Można oczy zam­knąć na rzeczy­wis­tość, ale nie na wspomnienia.

Bez mu­zyki, która go oz­da­bia, czas jest tyl­ko nudną pro­duk­cją ter­minów i dat, za które trze­ba płacić rachunki.

Ludzie jak szachy, kli­ka fi­gur i ma­sa pionków.

To świet­na za­bawa układać puzzle... swo­jego życia.

Burza - niebiańska za­bawa pełna efektów spec­jalnych i sztucznych ogni...

Praw­dzi­wa miłość to nie zabawa.. To ser­ce,kocha­nie i śmier­ci obawa.

Czy­tanie książek to naj­piękniej­sza za­bawa, jaką so­bie ludzkość wymyśliła.

Życie to wiel­ka res­taurac­ja ot­warta przez całą dobę.

Upadnę jak Je­zus. Spłonę jak Ikar. Powrócę jak Feniks...