Można zachwy­cić się kwiatem będąc przechod­niem...Aby zachwy­cić się je­go wnętrzem, trze­ba się przy nim zat­rzy­mać i poświęcić mu swój czas. Tak sa­mo jest z człowiekiem.

Słońce przyk­ryły chmu­ry,smu­tek zak­rył radość ducha...

Jest ta­ki uśmiech, uśmiech, który pot­ra­fi roz­go­nić każde chmu­ry... Uśmiech przyjaciela...

Wiatr nadziei prze­gania chmu­ry smut­ku, odsłaniając pro­mienie szczęścia...

Mu­zyka jest czymś wyjątko­wym, jed­nym z owoców nasze­go in­te­lek­tu, z które­go korzys­ta­my bez większe­go poszanowania...

Każdy po­ranek jest inny... Każde­go po­ran­ka na no­wo pow­sta­je świat...

Anioły nie pta­ki - nie od­la­tują do ciepłych krajów. Pil­nują nas, czy mróz, czy skwar!

Leśna po­lana, a dróżek wiele kwiaty wokół, tra­wy zieleń

Tak żyć, by się na no­wo wciąż od­radzać, jak kwiaty i jak trawa.

Życie człowieka jak źdźbło tra­wy miota­ne wiat­rem przez­nacze­nia ...

To, że grzyb ład­nie wygląda, nie oz­nacza, że jest jadalny.

Przeszłość ma war­tość wspom­nień. O war­tości przyszłości za­decy­dują pla­ny, marze­nia i cały splot różnych okoliczności.