Na­wet naj­większa pa­rasol­ka nie uchro­ni ni­kogo od deszczu łez. Każdy mu­si przejść swój włas­ny potop.

Tyl­ko wzburzo­ne fa­le zim­ne­go, niep­rze­nik­nione­go morza tam były. Były i cier­piały ra­zem ze mną...

Deszcz tak sa­mo jak łzy... pa­da w naj­bar­dziej nieod­po­wied­nim momencie...

Ma­gię og­rodów tworzą piękne róże, które czys­tością barw ser­ca radują.

Marze­nia jak ziar­nka pias­ku, ula­tują z wiat­rem nadziei...

Ogród wspom­nień wy­maga wyjątko­wej pielęgnacji.

Miłość ma różne Oblicza. I ani ta pier­wsza, ani ta następna nie jest gor­sza, czy lepsza... Jest po pros­tu inna.

Nie war­to trwo­nić swo­jej uwa­gi na wznosze­nie wokół siebie zamków z piasku...

Kiedy w og­rodzie zwiędły już naj­piękniej­sze kwiaty i chwas­ty wy­dają się być urocze.

Szczęście jest jak fa­la... Im większa jest w przypływie, tym więcej jej odpłynie.

Księżyc towarzysz serc sa­mot­nych żeglarzy łagodzi fale..

zdradzo­ne ser­ce jest jak ta­ma … deszczem łez wezbrana