Jak fa­le mor­skie ku pia­szczys­tym brze­gom, tak nasze chwi­le dążą ku końcowi.

Sa­mot­ności wiel­kie fa­le za­lewają pod­stawę nasze­go fundamentu, Ma­my oręż, tą bro­nią są war­stwy przy­jaz­ne­go cementu...

Z miłością jest jak z falą pośród taf­li je­ziora: łat­wo ją wzbudzić, a jeszcze łat­wiej za­burzyć jej piękno...

Deszcz mi dziś two­je myśli ma­lował na ok­nie w języ­ku wiat­ru na fa­lach oceanu.

Pozwól aby por­wała cię fa­la życia.Wraz z jej przypływem zacznie się no­wy roz­dział życia

Ra­zem z łza­mi wypływa cier­pienie, by zro­bić miej­sce na nową, ko­lejną falę bólu.

W Two­jej głowie płynie mi­lion kro­pel myśli. Kiedy poz­wo­lisz im płynąć spo­koj­nie zo­baczysz po­tok cu­dow­ne­go wier­sza życia. Kiedy je wzburzysz, rozpętasz falę nad którą trud­no zapanować.

Miłość…niczym dwa żag­lowce płynące oceanem w ma­gicznej poświacie zachodzące­go słońca…i nie wiek, ani uro­da ją sca­la, ale piękne dusze, wspólne marze­nia i niosąca fala.

Uśmiech, jak słońce, da­je na­tural­ne ciepło. Uśmie­chnij się. Mi­mo wszystko.

Gdy w międzycza­sie is­tnienia, zatęsknisz za jut­rem, uśmie­chnij się dys­kret­nie cier­pieniu, co dzi­siaj Ci zabiera.

Uśmie­chnij­my się do siebie i poszu­kaj­my naj­pierw te­go co nas łączy…a zo­baczysz jak dzięki ta­kiej pos­ta­wie cu­dow­nie po­kona­my wszys­tkie przeszko­dy które nas jeszcze dzielą.

Bo cza­sem trze­ba się uśmiechnąć. Tak mi­mo wszys­tko, spróbo­wać na no­wo żyć.