Boję się- krzyknęła od­wa­ga i uciekła. Da­my radę- wyszep­tał strach i poszedł wal­czyć z prze­ciw­nościami losu.

Strach to­warzyszy człowieko­wi od za­rania dziejów, więc nie mów mi, że nicze­go się nie lękasz.

Praw­dzi­wa od­wa­ga po­lega cza­sami na przyz­na­niu się do włas­ne­go strachu.

Cza­sami strach sta­nowi os­trzeżenie. To jak­by ktoś położył ci dłoń na ra­mieniu, mówiąc: Nie idź dalej.

Przez strach tra­cimy naj­lep­sze chwi­le w swoim życiu.

Wiatr nadziei prze­gania chmu­ry smut­ku, odsłaniając pro­mienie szczęścia...

Dzień chmu­rami niebo kryje.

Za ty­mi chmu­rami też mu­si być słońce!

Is­tnieje ta­ka po­goda ducha, której żad­na chmu­ra nie przysłoni.

Szcze­ry, pełen sym­pa­tii uśmiech dziec­ka pot­ra­fi czy­nić cu­da i w jed­nej chwi­li roz­wiać wszel­kie czar­ne chmu­ry nad głową...

Rośli­na, zwierzę czy człowiek po­zos­tają sobą, mi­mo że w ciągu sto­sun­ko­wo krótkiego cza­su ani je­den atom w ich or­ga­niz­mie nie po­zos­tał ten sam.

Tak jak ser­ce ludzkie nie jest nic war­te bez miłości,tak rośli­na bez korze­nia nie jest nic warta.