Wspom­nienia na kształt je­sien­nych liści opadły z drzew...a zi­ma niesie tyl­ko echo ich lotu.

W og­rodzie wspom­nień, pielęgnuję kwiat naz­wa­ny "naszą przeszłością".

Praw­da jest jak rośli­na: wschodzi, doj­rze­wa, kwit­nie i owocuje.

Ludzie w swej słabości zak­li­nają rzeczy­wis­tość, bo najłat­wiej jest zrzu­cić wszys­tko na bo­gu ducha win­ne­go, czar­ne­go kota.

Rośli­ny w swoich swois­tych znacze­niach są lep­sze od ludzi. Piękne i doskonałe.

Uśmiech dziec­ka ma cu­downą moc - roz­ga­nia wszys­tkie czar­ne chmu­ry i nie sposób go nie odwzajemnić

Kot może i nie jest naj­wier­niej­szym przy­jacielem człowieka, ale wy­biera włas­ne ścieżki nieroz­ważnie jak niejed­no z nas.

Wys­tar­czy je­den pro­mień słońca zza ciem­nej chmu­ry, by ożywić to, co po­padało w ruinę.

Człowiek bez ukocha­nej oso­by usycha niczym rośli­na... Bo czym jest człowiek bez miłości? Tym czym rośli­na bez wody...

Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy. To być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury.

Cze­kając na pun­kt zwrot­ny w życiowej wędrówce duszą tar­ga niepokój i lęk przep­la­tany ra­dością i nadzieją ...

Kiedy na męczącej wędrówce ku osiągnięciu ce­lu los ukaże ci fa­tamor­ganę, war­to przy­siąść na chwilę by nab­rać sił …