Nic nie ma ta­kiej siły jak sple­cione dłonie.

Miłość po­win­no się trzy­mać na ot­wartej dłoni, nie w garści.

Duszę ma na ra­mieniu, a ser­ce na dłoni, dzi­wią się me­dycy, że jeszcze nie po nim.

Rzeczy­wis­tość niektórych składa się z sa­mych obłoków.

Roz­wiej obłoki wątpli­wości, które przysłaniają pro­mienie szczęścia.

Wspom­nienia me­lodią chwil na­zywać i światła sze­leszczące ciszą pośród mgieł za­pom­nianych dróg nad światem w obłok płonący wrzeźbić pa­mięcią.

Gdy­by bu­janie w obłokach prze­rodziło się w rzeczy­wis­tość, byłabym w siódmym niebie..

Kiedy jes­teśmy dob­rzy nasze Anioły mogą chwi­le od­począć. To właśnie One wte­dy tworzą białe obłoki na Niebie…

Po­ranek i wieczór, na­rodzi­ny i śmierć, początek i ko­niec-skraj­ności nie baczące, że łączy je coś pośrodku...

I kocham także wie­czo­ry, kiedy z fi­liżanką her­ba­ty w ręce, odpływam... Unosząc się po­nad codzienność.

Jeżeli wie­czo­rem spoj­rzysz w lus­tro i zo­baczysz ten sam uśmiech co ra­no to znaczy że dzień był szczęśli­wy, czy­li go nie straciłeś.

Lu­bię wie­czo­ry właśnie ta­kie jak ten. Kiedy mam wrażenie, że nie otacza mnie nic in­ne­go, jak tyl­ko ciepła cisza i przy­jaz­ny szmer wiat­ru, a to­warzyszy mi je­dynie jas­ny blask ty­siąca gwiazd.