Dos­trze­gamy tyl­ko perły, nie ce­niąc przy tym małż.

Śnieg jest piękny patrząc na niego z ciepłego miejsca.

Są ta­kie miej­sca, gdzie ser­ce mie­szka całe życie.

Nie ro­zumiem, cze­mu ludzie boją się cmen­tarzy. Tak nap­rawdę to je­dyne miej­sce, które­go mie­szkańcy nie mogą ni­komu zro­bić krzywdy.

Czas to nie dro­ga szyb­kiego ruchu po­między kołyską a gro­bem, czas - to miej­sce na za­par­ko­wanie pod słońcem.

Ma­my w ser­cu ty­le komór i przed­sionków, a często nie pot­ra­fimy w nim zna­leźć miej­sca dla in­ne­go człowieka.

Is­tnieją ta­kie miej­sca, które trze­ba i można oglądać je­dynie w ciemnościach.

Są miej­sca na zaw­sze w ser­cu zapisane małe wy­sep­ki duszą dziec­ka odkryte w których łza za­mieniała się w diament a człowiek dla człowieka nie był wilkiem…

Dla wszys­tkich star­czy miej­sca pod wiel­kim dachem nieba.

Przy­jaciele są jak dob­re wiat­ry. Zaw­sze będę od­wiewać burzo­we chmu­ry z two­jego horyzontu.

By­wa, że po­tyka­my się o szczęście... lecz zajęci wy­pat­ry­waniem go na ho­ryzon­cie bieg­niemy da­lej...tracąc bez­powrot­nie swoją szansę.

Spójrz - zachód słońca zaw­sze zauważysz, co in­ne­go wschód, nie często się go wi­duje, zaz­wyczaj śpi­my, kiedy słońce wsta­je znad ho­ryzon­tu... To sa­mo tyczy się życia - po­rażki zauważamy od ra­zu, a kiedy coś sprzy­mie­rza się dla nasze­go dob­ra pot­ra­fimy te­go na­wet nie dostrzec.