Cza­sami ma­my przy so­bie osobę, która jest naszym Aniołem. Strzeże nasz dob­ry hu­mor, nasze sek­re­ty, po pros­tu kocha i jest.

Gdy słońce zbyt moc­no grze­je niepod­le­wane rośli­ny w końcu wiedną. Z ludźmi jest po­dob­nie, jeżeli często dos­tają w kość a wiara i nadzieja już nam nie to­warzyszy po­woli umieramy.

Życie wkłada różowe oku­lary gdy kąci­ki twoich ust znaj­dują się na wy­sokości nosa.

Tak długo no­siłam różowe oku­lary, że te­raz, kiedy przyszło mi je zdjąć, zu­pełnie nie poz­na­je te­go świata.

Ze szczęściem jest jak z oku­lara­mi. Nie pa­miętam o nim, dopóki nie znik­nie mi sprzed oczu.

Pat­rząc przez "ciem­ne" oku­lary widzisz to co przed szkłami, pat­rząc na oku­lary też.

Przed wyjściem z cienia war­to zaopat­rzyć się w ciem­ne okulary...

Praw­dzi­wy op­ty­mis­ta wyj­dzie w oku­larach prze­ciwsłonecznych na deszcz i z uśmie­chem uda, że świeci słońce.

Pod­nieś oku­lary ig­no­ran­cji, wznieś toast za strach. Są rzeczy na które nie ma się wpływu. Nie war­to płakać z bez­silności, zbędny jest akt auto­des­truk­cyjnej roz­paczy egzystencjalnej.

Każdy z nas po­siada parę ko­loro­wych szkieł. Wszys­cy ma­my te różno­bar­wne oku­lary i każdy, kto pat­rzy przez ich pryz­mat, widzi życie w in­nych kolorach.

Może i strach ma duże oczy ,ale bez oku­larów niewiele zobaczy...

Fun­da­men­talną wiarą, w jaką człowiek po­winien wie­rzyć... Jest wiara w siebie. Trze­ba ją od­na­leźć. Wte­dy na­wet pe­symis­ta pat­rzy na świat przez różowe okulary