Nie mar­twię się już o bu­ty, od kiedy mam dokąd wracać.

Jest prze­kona­ny, że szczęście jest jak wy­cieraczka, która leży pod je­go drzwiami... ...ale codzien­nie wy­ciera w nią swo­je brud­ne buty.

Bezradność... Klnie sta­ry szewc i zachodzi w głowę... gdy na war­szta­cie bu­ty siedmiomilowe.

Łzy są niemym krzy­kiem ser­ca . Smut­ny krzyk to głośne łzy duszy .

Gdy jes­tem nap­rawdę smut­na to na­wet ki­log­ram cze­kola­dy nie pomoże.

Na­wet naj­piękniej­szy sztuczny uśmiech nie roz­we­seli smut­nych oczu...

W śmie­chu może być dużo czułości. Bo poczu­cie hu­moru by­wa cu­dow­nym fil­trem do znie­czu­lania smut­nej rzeczywistości.

Uśmiech by­wa ak­tem męstwa, smu­tek to słabość i pos­ta­wa zbyt wy­god­na. Być ra­dos­nym i dob­rym, kiedy świat jest smut­ny i zły, to do­piero odwaga.

Jes­teśmy jak stat­ki zma­gające się ze sztor­mem. Wal­czy­my z fa­lami, lecz one i tak wdzierają się pod pokład, krop­la po krop­li odkładając sól w zęzie.

Śmiech jest jak sól, życie bez niego nie smakuje.

Strach a res­pekt to jak cu­kier i sól. wyglądają po­dob­nie, ale są swoimi przeciwieństwami

sy­piemy sól smut­ku na krwa­wiące ra­ny za­pomi­nając o chwi­lach na które nie by­liśmy śle­pi w długiej wspi­naczce na szczyt, po­konując włas­ne słabości