Ludzkie łzy to z jed­nej stro­ny wy­raz og­ro­mu cier­pienia, lecz z dru­giej także ul­ga. Ra­zem z łza­mi wypływa cier­pienie, by zro­bić miej­sce na nową, ko­lejną falę bólu. Inaczej ból przes­tałby się w nim mieścić.

Nikt nie jest war­ty Twoich łez, a ten, który jest ich wart, nig­dy Cię do ich nie doprowadzi.

Zo­baczysz wszys­tko inaczej i o wiele le­piej ocza­mi, które wy­lały łzy.

Praw­dziwą spo­wiedź można pi­sać tyl­ko łzami.

A gdy ser­ce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto, z łez ocieraj cudze oczy, cho­ciaż twoich nie otarto.

Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy.

Jeśli chcesz być twar­dy jak skała, pa­miętaj że dla in­nych będziesz przeszkodą, ale drudzy będą mieli w to­bie oparcie...

Chcąc być twar­dym jak skała, naj­pierw stań się małym kamyczkiem.

Życie jest jak spa­cer po krawędzi skały...naj­ważniej­sze by nie spaść na dno...

Pat­rząc na mężczyznę twar­de­go jak skała, pa­miętaj, za ta skała też kiedyś płakała, i ta łza jej nie uniżała.

Tkwiła jak muszla zaklęta w nieświado­mych ramion oprawie Nikt nie znał ta­jem­ni­cy jej smut­ne­go piękna

Miłe słowa i uśmie­chy drążą ser­ca skały, by ra­dością dla in­nych bar­dziej tryskały...