Gdy­by życie miało we­hikuł cza­su to pew­nie na­cisnęłoby przy­cisk "prze­wiń do przodu".

Czas go­ni i po­pycha, chcę zwol­nić, ciężko mi od­dychać, bolą no­gi, lecz klep­syd­ra nie przes­ta­je pia­chu sypać

Każdy ma swój we­hikuł cza­su... do przeszłości za­biera­ją nas wspom­nienia, a do przyszłości - marzenia...

Przeszłość bo­li. Szczególnie, kiedy prze­jeżdża obok Ciebie ro­werem, a na jej wi­dok wra­cają Ci wszys­tkie wspomnienia...

Wpra­wiając w ruch ro­wer, wpra­wiasz w ruch pedały.

Dziecko jest księgą, którą powinniśmy czytać i w której powinniśmy pisać.

Dziecko jest chodzącym cudem, jedynym, wyjątkowym i niezastąpionym.

Uśmiech jest naj­praw­dziw­szym, kiedy jed­nocześnie uśmie­chają się oczy.

Każdy upa­dek to ko­lej­ny test.

Zno­wu upadłam... Nie chcę wstać, ale zmuszam się do tego. Muszę wstać i iść dalej.

To cze­go nie możemy ub­rać w słowa, możemy dos­trzec w oczach.

Upa­dek naj­bar­dziej bo­li wte­dy kiedy wiesz, że nikt nie po­da po­moc­nej dłoni.