Gdy­by nie było smut­ku skąd wiado­mo by było kiedy jest radość?

Najgłębszy smu­tek szczęścia, że wszys­tko przemija.

Nie za­pomi­naj, że ktoś o to­bie pa­mięta, i że twój smu­tek zaw­sze do­maga się nadziei. Na przekór, mi­mo wszystko.

Różne są ob­licza smut­ku, różne też po­wody, ale każdy z nich wy­pala piętno w naszym sercu...

Ciężar smut­ku i cier­pienia pot­ra­fi być tak wiel­ki, że na ten mo­ment życie sta­je się jak ka­mień, który ciągnie w dół.

Praw­dzi­wy przy­jaciel zauważy smu­tek na Two­jej twarzy i po­wie; wy­gadaj mi się.

Smu­tek jest jak pochód – przechodzi.

W obieg nasze­go is­tnienia wpi­sane są ciągłe bóle, smut­ki, cier­pienia, ale mogą zos­tać one przyćmione przez pro­myki szczęśli­wości i radości.

Smu­tek i łzy przychodzą łat­wiej. Jed­nak zos­ta­wiają ból i szarość. Do uśmie­chu trze­ba się przyłożyć, ale to on upiększa nasze życie.

Nie wszys­tkie kłótnie kończą się płaczem i smut­kiem, po niektórych na twarzy gości uśmiech :)

Nie płacz że życie ko­pie Cię w tyłek, może tym ges­tem, życzy wiel­kiego szczęścia

Gdy us­ta nie mogą wy­razić smut­ku, łzy krzyczą najgłośniej.