Smu­tek często za­lewa ser­ce, od­bi­ja się w źre­nicach i wypływa spojówkami...

Smu­tek jak deszcz spa­da na każde­go, jed­ne­go poczęstu­je mżawką in­ne­go ulewą.

Mu­zyka jest moją oazą spo­koju. Dzięki niej mogę się wy­ciszyć i za­pom­nieć o smutkach.

Bo praw­dzi­wa miłość nie z bo­gac­twem, nie ze smut­kiem, ale w parze z cza­sem idzie...

Łzy wy­suszają stud­nie ludzkiego smutku.

W smut­ku us­miech tak dużo kosztuje

Smu­tek rodzi płacz, płacz na smu­tek lekiem.

Kon­trak­tu ze smut­kiem nie może zer­wać na­wet pro­mien­ny uśmiech.

Od złości do kocha­nia, od smut­ku do szczęścia, od głębo­kiej ura­zy do pełnej ak­ceptac­ji, war­to być i czuć się równy in­nym, ja­ko człowiek.

Smu­tek jest stypą po szczęściu ''

Są dni, w których uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Ale są również dni, gdy smu­tek otacza mnie swoim sza­lem rozpaczy...

Możesz mieć naj­szer­szy uśmiech świata na twarzy, a i tak nie oszu­kasz roz­paczy, która kry­je się w Twoich oczach..