Smu­tek po­zos­ta­wiam w so­bie; ra­dością chcę się dzielić.

Nie uda­waj in­nych, miej swój wi­zeru­nek, to na pew­no wzbudzisz w niejed­nym sza­cunek. ...

I założyła czar­ne jak smoła oku­lary, by nie widzieć barw świata i ra­dości. Pogrążyła się w smutku.

Są łzy szczęścia, ra­dości, smut­ku, niena­wiści, żalu... Jed­nak nic nie po­bije łez mężczyzny.

Kiedy widzisz smu­tek w oczach dru­giej oso­by, to sa­memu bar­dzo ciężko jest się uśmiechnąć.

Bo łzy nie muszą być oka­zem smutku. Mogą być oka­zem zwyczaj­nej bezsilności..

Smu­tek jest po­nurym zwier­ciadłem naszej duszy. Ra­dość jest to umiejętność bi­cia tych zwier­ciadeł i ot­warcie swo­jej duszy na świat.

Smu­tek to naj­dziw­niej­sze z uczuć: czy­ni nas bez­radny­mi. Jest jak ok­no ot­warte wbrew naszej wo­li – przy nim można tyl­ko dy­gotać z zim­na. Z cza­sem jed­nak ot­wiera się rzadziej i rzadziej, aż wreszcie całko­wicie sta­pia się z murem.

Najgłębszy smu­tek szczęścia, że wszys­tko przemija.

Każdy cza­sami mu­si się wypłakać. Nie wstydź się tego.

Smu­tek jest naj­gor­szy wte­dy, gdy zaczniemy go so­bie wma­wiać i pod­da­wać się mu bez ani jed­nej is­kier­ki radości.

Niech smu­tek będzie dla nas kiedyś miłym wspomnieniem.