Przes­tań wal­czyć z tym, cze­go nie pot­ra­fisz zmienić. Życie jest na to za krótkie

Naj­lep­szą bro­nią do po­kona­nia zła jest miłość.

Każda sy­tuac­ja coś nam da­je, dob­ra szczęście, a zła doświadczenie.

Szczęście jest jak fa­tamor­ga­na. Upar­cie dążymy w je­go kierun­ku, a gdy już chce­my po nie sięgnąć, zni­ka nam sprzed oczu.

Szczęście, tak nieo­cze­kiwa­nie przychodzi ale i równie nies­podziewa­nie odchodzi.

Każda sy­tuac­ja coś nam da­je, dob­ra szczęście, a zła doświadczenie.

Przy­jaciele są jak wo­jow­ni­cy, po­nieważ strzegą naszych snów, marzeń, szczęścia przed złem

Dob­ro i zło na­leży pa­miętać wie­cznie. Dob­ro, po­nieważ wspom­nienie, że kiedyś nam je wyświad­czo­no, uszlachet­nia nas. Zło, po­nieważ od chwi­li, w której je nam wyrządzo­no, spoczy­wa na nas obo­wiązek odpłace­nia za nie dobrem.

Wciąż tak przep­la­ta się smu­tek ze szczęściem, jak dob­ro ze złem, czy przy­jaźń z miłością.

Każda oso­ba na naszej drodze zos­ta­wia ślad w nas. Cza­sem pod­much ciepłego po­wiet­rza, cza­sem rysę w sercu.

W chwi­li, gdy poczu­jesz w ser­cu miłość i doświad­czysz jej głębi, od­kry­jesz, że dla ciebie świat nie jest już ta­ki sam, ja­ki był do tej pory.

Dob­ro człowieka kry­je się w je­go ser­cu. A zło w umyśle.